Φίλες και φίλοι,

  Με την περάτωση της αποστολής μας ως μέλη της συντακτικής/συντονιστικής επιτροπής του περιοδικού της Κοινότητάς μας, καταθέτουμε έναν απολογισμό, ως είθισται, και αποδίδουμε τις οφειλόμενες ευχαριστίες σε όλους τους παραστάτες της προσπάθειάς μας.

  Στο ατομικό επίπεδο, η λέξη «ταυτότητα» έχει ευνόητο περιεχόμενο: μια φωτογραφία και κάποια «στοιχεία» παραπέμπουν σε ένα μοναδικό πρόσωπο. Με την «ταυτότητα» ενός απόδημου ελληνικού κοινοτικού περιοδικού τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα. Και γίνονται ολοένα και δυσκολότερα, καθώς αμφισβητείται η ίδια η κοινότητα ως η συλλογική εκείνη οντότητα στην οποία αναφέρεται η κοινοτική ταυτότητα και δημιουργείται περαιτέρω σύγχυση στην αυτοκατανόηση, δηλαδή την ιδέα που σχηματίζει η συλλογικότητα για τον εαυτό της.

  Κεντρικό άξονα, αλλά και κίνητρο, της προσπάθειάς μας αποτέλεσε εξαρχής η πεποίθηση ότι το περιοδικό πρέπει να αγκαλιαστεί από όσο το δυνατόν περισσότερους συμπατριώτες. Για το σκοπό αυτό το σύνολο της Κοινότητας προσκλήθηκε σε τρεις συζητήσεις/αναζητήσεις. Αλλά στον έρωτα χρειάζονται δύο. Οι φιλόδοξες προσδοκίες μας, δεν κατάφεραν να προσελκύσουν αρκετούς ενδιαφερόμενους στις συναντήσεις μας. Κερδίσαμε, ωστόσο, τρεις νέες σταθερές συνεργασίες και διαμορφώθηκε η θεματολογία των τευχών με εστίες που στόχο είχαν να εμπνεύσουν αναζήτηση και προβληματισμό.

  Θελήσαμε να δώσουμε το λόγο σε όσους περισσότερους γίνεται και για το σκοπό αυτό φιλοξενήσαμε συνολικά 14 συνεντεύξεις, ενώ, μέσα από τις δύο έρευνες με ερωτηματολόγιο που πραγματοποιήσαμε, δώσαμε το λόγο και στους Έλληνες μαθητές, τόσο του Δημοτικού όσο και του Γυμνασίου, με την ευγενική συνεργασία του Ευρωπαϊκού σχολείου.

  Η πρόθεση μας ήταν το περιοδικό να έχει το ύφος που θα έδιναν οι αρθρογράφοι του. Η σχεδίαση του νέου «διάφανου» λογότυπου που χρησιμοποιήθηκε στα έξι αυτά τεύχη, κατάφερε πολύ εύστοχα να αποτυπώσει ότι «το Φαινόμενο του Λουξεμβούργου δεν αυτοπροσδιορίζεται (περιοριστικά) αλλά εκείνοι που το σχηματίζουν (διαμορφώνουν) είναι οι άνθρωποι που το πλαισιώνουν». Ευχαριστούμε θερμά τον Τάσο Δηλαβεράκη για τη σχεδίαση αυτού του λογότυπου, τη δημιουργία της εμφάνισης αλλά και της τεχνικής επιμέλειας και σελιδοποίησης τριών τευχών.

  Χάρη στους πάνω από δέκα διαφορετικούς συνεργάτες σε κάθε τεύχος επιτεύχθηκε η έκδοση άλλων έξι τευχών και συνολικά 296 σελίδων. Θέλουμε εδώ να τονίσουμε ότι οι τακτικοί συνεργάτες του περιοδικού, επώνυμοι και ψευδώνυμοι, με τις μόνιμες στήλες που στηρίζουν με συνέπεια και ευσυνειδησία, είναι η ραχοκοκαλιά του περιοδικού. Η σταθερότητα της έκδοσης του περιοδικού εξαρτάται κατά κύριο λόγο από τον αριθμό των τακτικών συνεργατών και των σελίδων που αυτοί καλύπτουν. Ευχαριστούμε θερμά τον Νίκο Σαραντάκο, που λεξιλογεί στο περιοδικό συνεχώς από το πρώτο τεύχος, την Μαρία Πετρίτση για τη στήλη της βιβλιοκριτικής και τα διηγήματα, τον Αλέκο Σώρρα για τη στήλη του σκακιού, την Κατερίνα Πασίση για τις ταξιωτικές εξορμήσεις που μας προτείνει, την Εύη Γκίνου για τις μουσικές περιπλανήσεις της, τον Γιώργο Καρακατσάνη για το αθλητικό ρεπορτάζ και τον Γιώργο Γκαϊντατζή για τις παροιμιώδεις φράσεις.

  Ευχαριστούμε επίσης τη Θεατρική Εταιρεία και την Κινηματογραφική Λέσχη για τις θεματικές σελίδες τους.

  Ευχαριστούμε, όλως ιδιαιτέρως, τον Γιώργο Κλοτσώνη για την επίπονη και κοπιαστική δουλειά της διόρθωσης και γλωσσικής επιμέλειας όλων των κειμένων αλλά και για την αμέριστη συμπαράσταση, τις συμβουλές και τη βοήθεια που μας προσέφερε.

  Ελπίζουμε να σταθήκαμε στο ύψος της ευθύνης που το διοικητικό συμβούλιο της Ελληνικής Κοινότητας μας εμπιστεύθηκε γι’ αυτήν την αποστολή.

  Παρά τα όποια λάθη ή παραλείψεις, είμαστε ικανοποιημένοι για το αποτέλεσμα που καταφέραμε να παρουσιάσουμε και που αναντίρρητα είναι καρπός συλλογικής εργασίας και δημιουργικής όσμωσης. Ο εκφραστικός χώρος του περιοδικού είναι ανεξάντλητος και σε καμία περίπτωση δεν είχαμε τη διάθεση να τον «μονοπωλήσουμε».

  Ευχόμαστε καλή συνέχεια στη νέα ομάδα που θα συνεχίσει αυτήν την προσπάθεια.

  Ευχαριστούμε όλους τους αναγνώστες για τη στήριξη που προσφέρουν, αγοράζοντας και διαβάζοντας το περιοδικό όλα αυτά τα χρόνια!

Ε. Ίκκου, Μ. Keiser-Ντόζη, Α. Ουσταμπασίδου, Κ. Παπαχρήστος.

Το 22ο τεύχος του περιοδικού μας κυκλοφόρησε!

Δείτε εδώ το γράμμα της σύνταξης και τα περιεχόμενα του 22ου τεύχους μας.

Πιστεύουμε ότι δεν χρειάστηκε περισσότερο από πέντε δευτερόλεπτα για να βρείτε την λέξη. Η κρίση είναι μια τόσο χρησιμοποιημένη λέξη που ανήκει στο καθημερινό μας λεξιλόγιο εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Κρίση, κρισιμότητα της κατάστασης, έξοδος από την κρίση, διαχείριση της κρίσης, λέξεις και φράσεις που έχουν κυριεύσει τη ζωή μας. Και φυσικά δεν πάει ποτέ μόνη της! Εκτός από την “ελληνική” με την οποία μας βομβαρδίζουν συνεχώς τα δελτία ειδήσεων το τελευταίο διάστημα, υπάρχει και οικονομική, χρηματοπιστωτική, διπλωματική, εθνική, διεθνής, πολιτική, κοινωνική, οικογενειακή, ενεργειακή, επισιτιστική…  είναι τόσες πολλές που στο τέλος, θες δεν θες, παθαίνεις κρίση… πανικού!

Είναι σχεδόν απίθανο να ακούσεις δελτίο ειδήσεων και να μη γίνει αναφορά σε κάποια κρίση. Όλες οι χώρες, όλοι οι λαοί, βιώνουν κάποια κρίση. Οι  σύμβουλοι διαχείρισης κρίσεων είναι οι πλέον περιζήτητοι. Κινδυνεύουμε να πάθουμε -αν δεν έχουμε ήδη πάθει-  παράκρουση με τόση κρίση γύρω μας!
Για όλες τις κατά καιρούς κρίσεις, χιλιάδες σελίδων έχουν γραφτεί με αναλύσεις, σχόλια, προβληματισμούς, προτάσεις, λύσεις. Μόνο για εμβόλιο κατά της κρίσης δεν έχουν μιλήσει ακόμη! Οι περισσότερες όμως από τις σελίδες αυτές είναι γενικόλογες και αναφέρονται στο “μεγάλο” θέμα της κρίσης χωρίς να την προσωποποιήσουν.

Συνεχίζοντας, λοιπόν,  τη συζήτηση για την καθημερινότητα που ξεκινήσαμε στο προηγούμενο τεύχος, θα θέλαμε κι εμείς να εστιάσουμε σ'αυτή τη λέξη με τα πέντε γράμματα, που το δίχως άλλο, έχει καταλάβει μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς μας. Θα θέλαμε όμως να προχωρήσουμε λίγο περισσότερο από γενικές αναλύσεις και να προσπαθήσουμε να σκιαγραφήσουμε τα πρόσωπα που κρύβονται πίσω από την κάθε κρίση. Άνθρωποι δεν είναι, άραγε, αυτοί που τις δημιουργούν, τις αναπαράγουν και τις σχολιάζουν; Όλοι οι άνθρωποι ή μόνο κάποιοι; Ποιοι, τέλος πάντων, είναι αυτοί και γιατί;
Αντί λοιπόν να μιλάμε απρόσωπα για “κρίσεις” στη δημόσια διοίκηση, στην υγεία, στην παιδεία, στον χρηματοπιστωτικό τομέα, στις εργασιακές σχέσεις, στην οικογένεια, ας προσπαθήσουμε να δούμε τα πράγματα από πιο κοντά, μέσα από τα μάτια του δημοσίου υπαλλήλου, του γιατρού, του μαθητή, του εκπαιδευτικού, του τραπεζικού, του μισθωτού, του εργάτη, του γονιού, του κάθε πολίτη.

Αν πιστεύουμε ότι η ανάκαμψη δεν θα έρθει με ευχές, τότε καλό θα είναι να κάνουμε μια αναθεώρηση του συνολικού τρόπου ζωής μας και να εντοπίσουμε ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί τα σημεία στα οποία μπορούμε να βελτιωθούμε αλλά και τα σημεία για τα οποία αξίζει να παλέψουμε για να αλλάξουν.
Αν πιστεύουμε ότι το περίφημο “σύστημα” είμαστε όλοι εμείς, τότε θα πρέπει ν'αναλάβουμε δράση! Τι μπορούμε να κάνουμε για ν'αλλάξουμε τον εαυτό μας, την οικογένειά μας, τους φίλους μας, τους συνεργάτες μας, τον κοινωνικό μας περίγυρο και επιτέλους “το σύστημά μας”;

Οι σελίδες του περιοδικού θα είναι “ανοιχτές” για όσους θέλουν να καταθέσουν δημόσια τις απόψεις τους μέχρι το τέλος του Απριλίου.

Η συντακτική / συντονιστική επιτροπή
fainomeno [at] ekl.lu

Το 21ο τεύχος του περιοδικού μας κυκλοφόρησε!

Δείτε εδώ το γράμμα της σύνταξης και τα περιεχόμενα του 21ου τεύχους μας.

• Είμαστε τελικά αθλητές ή θεατές στη ζωή μας;
  
• Με τι ραντίζουμε το περιβόλι της καθημερινότητάς μας για να διατηρήσουμε τη δροσιά των ονείρων και να περιορίσουμε τα ζιζάνια της μιζέριας και της αποξένωσης;
  
• Η "πολυφυτεμένη" ζωή μας στο Λουξεμβούργο τι καταφέρνει να αναδείξει και τι να "πνίξει";
  
• Πώς δρα η "βιοποικιλότητα" της γωνιάς μας αλλά και του κόσμου μας πάνω μας και πάνω στα παιδιά μας;
  
• Αγαπάμε, ερωτευόμαστε, χαιρόμαστε, ανοιγόμαστε στο μυστήριο και πώς;
• Διασκεδάζουμε, ενημερωνόμαστε, συμμετέχουμε;
• Tελικά, γύρω από τι περιστρέφεται το κεντρικό σημείο της ζωής μας;

Θα θέλαμε, λοιπόν, το επόμενο τεύχος του περιοδικού να το αφιερώσουμε στην καθημερινότητά μας και να καταγράψουμε, να αναπτύξουμε και να σχολιάσουμε εμπειρίες της απλής καθημερινότητας, αναζητώντας ενδιαφέρουσες, αποκαλυπτικές και (γιατί όχι) ανατρεπτικές απαντήσεις μέσα από κοινότυπες ερωτήσεις.

Μερικά παραδείγματα: Πόσο ευχάριστη είναι η ζωή μας; Υπάρχει στρες και άγχος στο Λουξεμβούργο; Έχουμε ελεύθερο χρόνο; Διασκεδάζουμε κι αν ναι, πώς; Είμαστε ευχαριστημένοι με τις κοινωνικές μας σχέσεις και τις παρέες μας; Μας λείπει κάτι; Μήπως ο χρόνος κυλά αποκλειστικά στο γνωστό στερεότυπο "δουλειά-σπίτι-τηλεόραση"; Έχουμε δυνάμεις και δυνατότητες για να “αποδράσουμε” από την καθημερινότητα;

Στην έρευνα του προηγούμενου τεύχους για τον επαγγελματικό προσανατολισμό, τα παιδιά ανέδειξαν τον κοινωνικό τους περίγυρο (γονείς, φίλοι & μεγαλύτεροι) ως την κύρια πηγή ενημέρωσης. Πόσο καλά ενημερωμένοι είναι οι γονείς γι' αυτά αλλά και γι' άλλα παρεμφερή θέματα που αφορούν στην καθημερινότητά τους; Ποιες είναι οι συνήθεις πηγές ενημέρωσης; Αντιλαμβανόμαστε την ευθύνη της σωστής ενημέρωσης για το μέλλον το δικό μας και των παιδιών;

Η επικαιρότητα του Λουξεμβούργου κατά καιρούς έχει αναδείξει σημαντικά θέματα ευρύτερου κοινωνικού προβληματισμού. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε τη μεγάλη συζήτηση για την ευθανασία, την παρακολούθηση δημόσιων χώρων και πάρκων με κάμερες, τη συμμετοχή των αλλοδαπών στις τοπικές εκλογές, τα θέματα δημόσιας υγείας και προστασίας του περιβάλλοντος, την αντιμετώπιση του προβλήματος των ναρκωτικών, την αναδιοργάνωση του εκπαιδευτικού συστήματος. Ποια είναι η στάση μας απέναντι σε όλα αυτά τα θέματα; Πόσο κοντά ή μακριά από την τοπική επικαιρότητα είμαστε; Πόσο επηρεάζει η τοπική επικαιρότητα την καθημερινότητά μας;

Στο πλαίσιο αυτό θα χαρούμε ακόμη να φιλοξενήσουμε στήλες και άρθρα ενημερωτικού περιεχομένου που θα βοηθούν στην εγκατάσταση των νέων Ελλήνων που συνεχώς έρχονται στη χώρα, προτάσεις διασκέδασης και ψυχαγωγίας, ανταλλαγή εμπειριών για την ανατροφή των παιδιών αλλά και οτιδήποτε μπορεί να χαρακτηριστεί ως "αλάτι" της καθημερινότητας.

Επιπλέον, θα θέλαμε να συνεχίσουμε τη συζήτηση για το όραμα κα τις προοπτικές της κοινότητας μας, με αφορμή τις απόψεις που κατατέθηκαν από τους διατελέσαντες πρόεδρους της Κοινότητας στο προηγούμενο τεύχος αλλά και τις επερχόμενες εκλογές για το Δ.Σ. της Κοινότητας,

Περιμένουμε τις συνεργασίες σας μέχρι το τέλος του Ιανουαρίου 2010. Απαραίτητη είναι η συμμετοχή όλων, από τους πιο μικρούς, μέχρι τους πιο ηλικιωμένους. Το δικαίωμα στην “καλή ζωή” δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι πολυτέλεια για λίγους!

Η συντακτική / συντονιστική επιτροπή

fainomeno [at] ekl.lu

Το 20ο τεύχος του περιοδικού μας κυκλοφόρησε!

Δείτε εδώ το γράμμα της σύνταξης και τα περιεχόμενα του 20ου τεύχους μας.

Το 20ό τεύχος του Φαινόμενου του Λουξεμβούργου συμπίπτει με τη συμπλήρωση 7 χρόνων συνεχούς έκδοσής του. Ένα πραγματικό Φαινόμενο!

Σκεφτήκαμε έτσι ότι το τεύχος αυτό θα πρέπει να αφιερωθεί στους Έλληνες που ζουν στο Λουξεμβούργο. Η ελληνική παρουσία στη μικρή αυτή χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης δείχνει να έχει και δυναμισμό και ελπιδοφόρο μέλλον. Από τους λιγοστούς πρωτοπόρους Έλληνες της δεκαετίας του 1950, έχουμε ήδη ξεπεράσει τους 1570 (σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία των δημοτολογίων του Λουξεμβούργου).

Έλληνες υπάρχουν πολλοί σε όλη την Ευρώπη. Η δική μας όμως θέση στο λουξεμβουργιανό κοινωνικό πανόραμα, με τους αλλοδαπούς εργαζόμενους να αποτελούν την πλειοψηφία του ενεργού πληθυσμού της χώρας, μας διαφοροποιεί αρκετά από τις ελληνικές παρουσίες σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Φιλοδοξία μας είναι το 20ό τεύχος να ανιχνεύσει και να σκιαγραφήσει το ‘"ελληνικό χωριό" του Λουξεμβούργου μέσα από όλες τις εκφάνσεις/εκφράσεις της ζωής. Πότε ήρθαμε; Τι μας έφερε στο Λουξεμβούργο; Τι μας κράτησε; Πού εργαζόμαστε; Ποια είναι η κοινωνική μας ζωή; Πόσο μας επηρέασε το Λουξεμβούργο;
Θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε τα ερωτήματα αυτά μέσα από ρεπορτάζ αλλά και προσωπικές συνεντεύξεις. Οι συνεργασίες,οι ιδέες και οι προτάσεις σας για την ανάπτυξη των θεμάτων αυτών είναι ευπρόσδεκτες.

Επιπλέον, θα χαρούμε να φιλοξενήσουμε άρθρα και απόψεις για ευρύτερης αιχμής  θέματα που αφορούν στον ελληνισμό του Λουξεμβούργου, τη δομή του, την ενσωμάτωσή του στην εντόπια κοινωνία, στη συμμετοχή του στη χοάνη λαών και πολιτισμών που φιλοξενούνται στο Λουξεμβούργο, στις σχέσεις μας με τις άλλες κοινότητες αλλοδαπών αλλά και προβλέψεις και απόψεις για το μέλλον που διαγράφεται μπροστά μας.

Την Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου, στις 19:00, στην αίθουσα του σχολείου ελληνικής γλώσσας (3 rue Pulvermuhl) θα χαρούμε πολύ να τα πούμε κι από κοντά για να οργανώσουμε καλύτερα την προετοιμασία του τεύχους.

Η προθεσμία συγκέντρωσης της ύλης είναι μέχρι τις 15 Οκτωβρίου 2009.

Με φιλικούς χαιρετισμούς,

Η συντακτική/συντονιστική επιτροπή.
fainomeno@ekl.lu

Το 19ο τεύχος του περιοδικού μας κυκλοφόρησε!

Δείτε εδώ το γράμμα της σύνταξης και τα περιεχόμενα του 19ου τεύχους μας.

Τον Ιούνιο του 2009 συμπληρώνονται 30 χρόνια από τις πρώτες ευρωεκλογές. Οι πολίτες των 27 χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα ψηφίσουν για να εκλέξουν τους εκπροσώπους τους στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η ώρα της κάλπης είναι κορυφαία πολιτική πράξη για κάθε ενεργό πολίτη και ακόμη και οι επιλογές του λευκού ή του άκυρου πρέπει να εκφράζουν πολιτικές θέσεις και απόψεις που έχουν δημιουργηθεί μετά από σκέψη και ζύμωση στο μυαλό του κάθε ψηφοφόρου. Κανονικά, οι εκλογές αυτές έπρεπε να αποτελούν τη μεγαλύτερη γιορτή δημοκρατικής έκφρασης στην Ευρώπη. Ωστόσο, τα μέχρι σήμερα ποσοστά συμμετοχής δεν φαίνεται να συμφωνούν με αυτήν την άποψη.

• Γιατί ο κόσμος δείχνει να στέκει απαθής, αδιάφορος μπροστά σε αυτή την τόσο σημαντική εκλογική διαδικασία;
• Τελικά, η ιδέα μιας ενωμένης Ευρώπης έχει τη στήριξη της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών ή απλώς τη σιωπηρή ανοχή τους;

Αν και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει, πλέον, αρκετές και σημαντικές αρμοδιότητες ώστε να μπορεί να επηρεάζει την πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι πολίτες δείχνουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τις εθνικές εκλογές παρόλο που οι εθνικές κυβερνήσεις συλλειτουργούν στο πλαίσιο των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

• Πόσο ενημερωμένοι είναι τελικά οι πολίτες για τους μηχανισμούς λήψης αποφάσεων στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Η οικονομική κρίση, που στιγματίζει τον αιώνα μας, ταλαιπωρεί την παγκόσμια οικονομία και είναι πλέον εμφανής σε όλες τις χώρες της ΕΕ. Ο φόβος της επερχόμενης κρίσης αντικαταστάθηκε από τη βεβαιότητα της οικονομικής ύφεσης, ενώ συγκεκριμένες απόψεις και πολιτικές λειτουργίας της ελεύθερης οικονομίας της αγοράς έχουν δεχθεί σοβαρά πλήγματα. Συντονισμένες ή μεμονωμένες κρατικές παρεμβάσεις ήταν μέχρι στιγμής το μόνο ικανό φάρμακο για να αντιμετωπίσει τις μεγάλες οικονομικές απώλειες του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος χωρίς όμως να γιατρέψει της βαθιές πληγές της πραγματικής οικονομίας. Μέσα σ’ αυτό το θολό τοπίο, υπέρμαχοι της ελεύθερης αγοράς στρέφουν τις ελπίδες τους στον κρατικό παρεμβατισμό και προστατευτισμό για την έξοδο από την κρίση. Με την ύφεση να επιδεινώνεται, την ανεργία να καλπάζει και την κοινωνία να βράζει, έτοιμη να εκραγεί με την πρώτη αφορμή, οι ηγέτες της Ε.Ε. περιφέρονται από σύνοδο σε σύνοδο, προσπαθώντας πίσω από γενικόλογες φράσεις να κρύψουν την αδυναμία να χαράξουν μια κοινή πολιτική.
Είναι χαρακτηριστικό, ωστόσο, ότι στο άρθρο Ι-3 της προτεινόμενης συνθήκης για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα αναφερόταν ότι η Ένωση παρέχει στους πολίτες της χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης χωρίς εσωτερικά σύνορα, και εσωτερική αγορά όπου ο ανταγωνισμός είναι ελεύθερος και ανόθευτος, ενώ γινόταν ξεκάθαρο ότι η Ένωση εργάζεται για τη βιώσιμη ανάπτυξη της Ευρώπης με γνώμονα την ισόρροπη οικονομική ανάπτυξη και την σταθερότητα των τιμών, την άκρως ανταγωνιστική κοινωνική οικονομία και σύμφωνα με την αρχή της ανοιχτής οικονομίας της αγοράς με ελεύθερο ανταγωνισμό (άρθρο ΙΙΙ-177).

• Είναι ακόμη αυτά τα οράματα των πολιτών και των πολιτικών για την Ευρωπαϊκή Ένωση;
• Πόσο ικανοποιημένοι ή δυσαρεστημένοι είναι οι πολίτες από την μέχρι τώρα πορεία της;
• Μήπως θα πρέπει να ξανατεθούν επί τάπητος καίρια θέματα για τη συγκρότηση, τη λειτουργία και τους επιδιωκόμενους στόχους της;

Στο μέσο μιας μεγάλης οικονομικής κρίσης θα ήταν αναμενόμενο οι πολίτες να μην ιδιωτεύουν και να συμμετέχουν σε ζυμώσεις και αντίστοιχες συζητήσεις αλλά κάτι τέτοιο, μέχρι τώρα, δεν φαίνεται να έχει συμβεί. Οι όποιες αντιδράσεις του κόσμου, με διαδηλώσεις, απεργίες και κινητοποιήσεις, δείχνουν την, εγχώρια κάθε φορά, αγωνία του και την απόγνωση του, μάλλον όμως για τη διατήρηση της αγοραστικής του δύναμης. Αντίθετα, η πλειοψηφία δείχνει να παρακολουθεί τους έντονους κλυδωνισμούς του διεθνούς “μετακαπιταλιστικού” τραπεζικού συστήματος και την γενικότερη οικονομική κρίση περιμένοντας από τις εθνικές κυβερνήσεις ή τους διεθνείς οργανισμούς, ως “από μηχανής θεούς”, να λύσουν τους “κόμπους που φτάσανε στο χτένι”.
Επιπλέον, αρχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους, γνωστά και από άλλες αντίστοιχες περιόδους της ιστορίας, εθνικιστικά φαινόμενα είτε με την αδυναμία έκφρασης συντονισμένης πολιτικής στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο είτε με τη μορφή λαϊκίστικου εθνικισμού και προστατευτισμού σε εθνικό/κρατικό πλαίσιο.

• Έχουμε αποδεχθεί τελικά ότι το πρόβλημα είναι “τεχνικό” και απαιτεί λύσεις από ειδικούς ή αφορά τη ζωή όλων των ανθρώπων και άρα την ενεργό συμμετοχή όλων μας για την επίλυσή του;
• Υπάρχει τελικά σχέδιο για να βγει Ευρώπη από τη σημερινή κρίση; Αν ναι, πόσο ενημερωμένοι είναι οι πολίτες για το σχέδιο αυτό, ώστε να μπορέσουν να το εγκρίνουν ή να το απορρίψουν μέσα από την επερχόμενη εκλογική διαδικασία;
• Οι εκπρόσωποι στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι εθνικοί εκπρόσωποι που ενδιαφέρονται για τα εθνικά συμφέροντα ή λειτουργοί της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης;

Η προτεινόμενη συνθήκη για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα προέβλεπε την καθιέρωση της ιθαγένειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ωστόσο, η διαδικασία προβολής και προώθησης των στοιχείων που ενώνουν τους Ευρωπαίους πολίτες και ο ταυτόχρονος σεβασμός των διαφορών δείχνουν να είναι στόχοι αντικρουόμενοι.

• Πόσο σημαντική είναι η εθνική ταυτότητα των πολιτών στο πλαίσιο της ενωμένης Ευρώπης και πόσο επηρεάζεται η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση από τις διαφορετικές εθνικές ταυτότητες των πολιτών της;
• Πόσο απαραίτητη είναι η καθιέρωση της ευρωπαϊκής ιθαγένειας για την επίτευξη της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης;
• Η σημερινή δυτικο-ευρωπαϊκή ταυτότητα είναι ισχυρή για να συνεχίσει να «κατευθύνει» και να «υποστηρίζει» τη Σύγκλιση;

Πολλά ακόμη ερωτήματα μπορούν να τεθούν σχετικά με τις διαδικασίες της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης αλλά φυσικά δεν είναι στόχος μας να τα καλύψουμε σε αυτό το κείμενο. Ο διάλογος για την “Ιδανική Πολιτεία” μπορεί να ξεκίνησε πριν από χιλιάδες χρόνια αλλά το ερώτημα παραμένει διαρκές και πάντα επίκαιρο.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, φιλοδοξούμε το 19ο τεύχος του περιοδικού να φιλοξενήσει τους προβληματισμούς και τις απόψεις των Ελλήνων του Λουξεμβούργου γύρω από αυτά τα τόσο σημαντικά θέματα. Είστε πολλοί αυτοί που έχετε και τη γνώση και την εμπειρία σχετικά με τη λειτουργία της ΕΕ και τις δομές της και ελπίζουμε ότι θα ανταποκριθείτε σε αυτό το κάλεσμα.

Δεδομένου του περιοριστικά συγκεκριμένου χώρου του περιοδικού, σας παρακαλούμε τα άρθρα σας να μην ξεπερνούν τις 1500 λέξεις (δισέλιδο) ή τις 700 λέξεις (μονοσέλιδο) και τα περιμένουμε το αργότερο μέχρι το τέλος Απριλίου.

Η συντακτική / συντονιστική επιτροπή του περιοδικού,
Λ. Ίκκου, Μ. Keiser-Ντόζη, Α. Ουσταμπασίδου, Κ. Παπαχρήστος.

Το Φαινόμενο του Λουξεμβούργου "ενηλικιώθηκε"!

Δείτε εδώ το γράμμα της σύνταξης και τα περιεχόμενα του 18ου τεύχους μας.