Το 22ο τεύχος του περιοδικού μας κυκλοφόρησε!

Δείτε εδώ το γράμμα της σύνταξης και τα περιεχόμενα του 22ου τεύχους μας.

Το 19ο τεύχος του περιοδικού μας κυκλοφόρησε!

Δείτε εδώ το γράμμα της σύνταξης και τα περιεχόμενα του 19ου τεύχους μας.

Τον Ιούνιο του 2009 συμπληρώνονται 30 χρόνια από τις πρώτες ευρωεκλογές. Οι πολίτες των 27 χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα ψηφίσουν για να εκλέξουν τους εκπροσώπους τους στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η ώρα της κάλπης είναι κορυφαία πολιτική πράξη για κάθε ενεργό πολίτη και ακόμη και οι επιλογές του λευκού ή του άκυρου πρέπει να εκφράζουν πολιτικές θέσεις και απόψεις που έχουν δημιουργηθεί μετά από σκέψη και ζύμωση στο μυαλό του κάθε ψηφοφόρου. Κανονικά, οι εκλογές αυτές έπρεπε να αποτελούν τη μεγαλύτερη γιορτή δημοκρατικής έκφρασης στην Ευρώπη. Ωστόσο, τα μέχρι σήμερα ποσοστά συμμετοχής δεν φαίνεται να συμφωνούν με αυτήν την άποψη.

• Γιατί ο κόσμος δείχνει να στέκει απαθής, αδιάφορος μπροστά σε αυτή την τόσο σημαντική εκλογική διαδικασία;
• Τελικά, η ιδέα μιας ενωμένης Ευρώπης έχει τη στήριξη της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών ή απλώς τη σιωπηρή ανοχή τους;

Αν και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει, πλέον, αρκετές και σημαντικές αρμοδιότητες ώστε να μπορεί να επηρεάζει την πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι πολίτες δείχνουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τις εθνικές εκλογές παρόλο που οι εθνικές κυβερνήσεις συλλειτουργούν στο πλαίσιο των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

• Πόσο ενημερωμένοι είναι τελικά οι πολίτες για τους μηχανισμούς λήψης αποφάσεων στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Η οικονομική κρίση, που στιγματίζει τον αιώνα μας, ταλαιπωρεί την παγκόσμια οικονομία και είναι πλέον εμφανής σε όλες τις χώρες της ΕΕ. Ο φόβος της επερχόμενης κρίσης αντικαταστάθηκε από τη βεβαιότητα της οικονομικής ύφεσης, ενώ συγκεκριμένες απόψεις και πολιτικές λειτουργίας της ελεύθερης οικονομίας της αγοράς έχουν δεχθεί σοβαρά πλήγματα. Συντονισμένες ή μεμονωμένες κρατικές παρεμβάσεις ήταν μέχρι στιγμής το μόνο ικανό φάρμακο για να αντιμετωπίσει τις μεγάλες οικονομικές απώλειες του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος χωρίς όμως να γιατρέψει της βαθιές πληγές της πραγματικής οικονομίας. Μέσα σ’ αυτό το θολό τοπίο, υπέρμαχοι της ελεύθερης αγοράς στρέφουν τις ελπίδες τους στον κρατικό παρεμβατισμό και προστατευτισμό για την έξοδο από την κρίση. Με την ύφεση να επιδεινώνεται, την ανεργία να καλπάζει και την κοινωνία να βράζει, έτοιμη να εκραγεί με την πρώτη αφορμή, οι ηγέτες της Ε.Ε. περιφέρονται από σύνοδο σε σύνοδο, προσπαθώντας πίσω από γενικόλογες φράσεις να κρύψουν την αδυναμία να χαράξουν μια κοινή πολιτική.
Είναι χαρακτηριστικό, ωστόσο, ότι στο άρθρο Ι-3 της προτεινόμενης συνθήκης για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα αναφερόταν ότι η Ένωση παρέχει στους πολίτες της χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης χωρίς εσωτερικά σύνορα, και εσωτερική αγορά όπου ο ανταγωνισμός είναι ελεύθερος και ανόθευτος, ενώ γινόταν ξεκάθαρο ότι η Ένωση εργάζεται για τη βιώσιμη ανάπτυξη της Ευρώπης με γνώμονα την ισόρροπη οικονομική ανάπτυξη και την σταθερότητα των τιμών, την άκρως ανταγωνιστική κοινωνική οικονομία και σύμφωνα με την αρχή της ανοιχτής οικονομίας της αγοράς με ελεύθερο ανταγωνισμό (άρθρο ΙΙΙ-177).

• Είναι ακόμη αυτά τα οράματα των πολιτών και των πολιτικών για την Ευρωπαϊκή Ένωση;
• Πόσο ικανοποιημένοι ή δυσαρεστημένοι είναι οι πολίτες από την μέχρι τώρα πορεία της;
• Μήπως θα πρέπει να ξανατεθούν επί τάπητος καίρια θέματα για τη συγκρότηση, τη λειτουργία και τους επιδιωκόμενους στόχους της;

Στο μέσο μιας μεγάλης οικονομικής κρίσης θα ήταν αναμενόμενο οι πολίτες να μην ιδιωτεύουν και να συμμετέχουν σε ζυμώσεις και αντίστοιχες συζητήσεις αλλά κάτι τέτοιο, μέχρι τώρα, δεν φαίνεται να έχει συμβεί. Οι όποιες αντιδράσεις του κόσμου, με διαδηλώσεις, απεργίες και κινητοποιήσεις, δείχνουν την, εγχώρια κάθε φορά, αγωνία του και την απόγνωση του, μάλλον όμως για τη διατήρηση της αγοραστικής του δύναμης. Αντίθετα, η πλειοψηφία δείχνει να παρακολουθεί τους έντονους κλυδωνισμούς του διεθνούς “μετακαπιταλιστικού” τραπεζικού συστήματος και την γενικότερη οικονομική κρίση περιμένοντας από τις εθνικές κυβερνήσεις ή τους διεθνείς οργανισμούς, ως “από μηχανής θεούς”, να λύσουν τους “κόμπους που φτάσανε στο χτένι”.
Επιπλέον, αρχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους, γνωστά και από άλλες αντίστοιχες περιόδους της ιστορίας, εθνικιστικά φαινόμενα είτε με την αδυναμία έκφρασης συντονισμένης πολιτικής στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο είτε με τη μορφή λαϊκίστικου εθνικισμού και προστατευτισμού σε εθνικό/κρατικό πλαίσιο.

• Έχουμε αποδεχθεί τελικά ότι το πρόβλημα είναι “τεχνικό” και απαιτεί λύσεις από ειδικούς ή αφορά τη ζωή όλων των ανθρώπων και άρα την ενεργό συμμετοχή όλων μας για την επίλυσή του;
• Υπάρχει τελικά σχέδιο για να βγει Ευρώπη από τη σημερινή κρίση; Αν ναι, πόσο ενημερωμένοι είναι οι πολίτες για το σχέδιο αυτό, ώστε να μπορέσουν να το εγκρίνουν ή να το απορρίψουν μέσα από την επερχόμενη εκλογική διαδικασία;
• Οι εκπρόσωποι στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι εθνικοί εκπρόσωποι που ενδιαφέρονται για τα εθνικά συμφέροντα ή λειτουργοί της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης;

Η προτεινόμενη συνθήκη για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα προέβλεπε την καθιέρωση της ιθαγένειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ωστόσο, η διαδικασία προβολής και προώθησης των στοιχείων που ενώνουν τους Ευρωπαίους πολίτες και ο ταυτόχρονος σεβασμός των διαφορών δείχνουν να είναι στόχοι αντικρουόμενοι.

• Πόσο σημαντική είναι η εθνική ταυτότητα των πολιτών στο πλαίσιο της ενωμένης Ευρώπης και πόσο επηρεάζεται η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση από τις διαφορετικές εθνικές ταυτότητες των πολιτών της;
• Πόσο απαραίτητη είναι η καθιέρωση της ευρωπαϊκής ιθαγένειας για την επίτευξη της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης;
• Η σημερινή δυτικο-ευρωπαϊκή ταυτότητα είναι ισχυρή για να συνεχίσει να «κατευθύνει» και να «υποστηρίζει» τη Σύγκλιση;

Πολλά ακόμη ερωτήματα μπορούν να τεθούν σχετικά με τις διαδικασίες της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης αλλά φυσικά δεν είναι στόχος μας να τα καλύψουμε σε αυτό το κείμενο. Ο διάλογος για την “Ιδανική Πολιτεία” μπορεί να ξεκίνησε πριν από χιλιάδες χρόνια αλλά το ερώτημα παραμένει διαρκές και πάντα επίκαιρο.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, φιλοδοξούμε το 19ο τεύχος του περιοδικού να φιλοξενήσει τους προβληματισμούς και τις απόψεις των Ελλήνων του Λουξεμβούργου γύρω από αυτά τα τόσο σημαντικά θέματα. Είστε πολλοί αυτοί που έχετε και τη γνώση και την εμπειρία σχετικά με τη λειτουργία της ΕΕ και τις δομές της και ελπίζουμε ότι θα ανταποκριθείτε σε αυτό το κάλεσμα.

Δεδομένου του περιοριστικά συγκεκριμένου χώρου του περιοδικού, σας παρακαλούμε τα άρθρα σας να μην ξεπερνούν τις 1500 λέξεις (δισέλιδο) ή τις 700 λέξεις (μονοσέλιδο) και τα περιμένουμε το αργότερο μέχρι το τέλος Απριλίου.

Η συντακτική / συντονιστική επιτροπή του περιοδικού,
Λ. Ίκκου, Μ. Keiser-Ντόζη, Α. Ουσταμπασίδου, Κ. Παπαχρήστος.