To Μέλλον έρχεται ή φεύγει;

CHARLES BAUDELAIRE

Aπο τα 20 ΠΕΖΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

“… Γιατί, ακόμα και αν υποθέσουμε ότι ο κόσμος θα συνεχίσει να υπάρχει υλικά, θα ‘ταν άραγε μια τέτοια ύπαρξη άξια του ονόματος και του ιστορικού λεξικού; Δε λέω ότι ο κόσμος θα περιοριστεί στα τεχνάσματα και στη χοντροκομμένη αταξία των δημοκρατιών της Νότιας Αμερικής, και ότι ίσως επιστρέψουμε? στην άγρια κατάσταση, και ότι θ’ αναζητούμε την τροφή μας μέσα στα χορταριασμένα ερείπια του πολιτισμού μας, μ’ ένα όπλο στο χέρι. Όχι· γιατί και αυτή η τύχη και αυτές οι περιπέτειες θα προϋπόθεταν μια κάποια ζωική ενέργεια, ηχώ των πρώτων ηλικιών του ανθρώπου. Νέο παράδειγμα και νέα θύματα των αμείλικτων ηθικών νόμων, θα αφανιστούμε απ’ αυτό που νομίσαμε πως μας έδωσε ζωή.

Η μηχανοποίηση θα μας έχει τόσο αμερικανοποιήσει, η πρόοδος θα ‘χει τόσο καλά ατροφήσει σε μας όλη την πνευματική μας υπόσταση, πού τίποτα ανάμεσα στα βλάστημα και αιματοβαμμένα όνειρα, ή τα αφύσικα οράματα των ουτοπιστών, δε θα μπορεί να συγκριθεί με αυτά τα θετικά αποτελέσματα”.

Και παρακάτω:

“…Λοιπόν, οτιδήποτε θα μοιάζει με την αρετή -τι λέω- οτιδήποτε δε θα είναι φλογερό πάθος για τον πλούτο, θα ‘χει τη φήμη του απέραντα γελοίου. Η δικαιοσύνη, αν σ’ αυτή την τυχερή εποχή μπορεί ακόμα να υπάρξει μια μορφή της δικαιοσύνης, θα θέσει “υπό απαγόρευση” τους πολίτες που δεν θα καταφέρουν να κάνουν περιουσία.

Η γυναίκα σου, αστέ! το σεμνό έτερό σου ήμισυ που η νομιμότητά της αποτελεί για σένα? την ποίηση, βάζοντας από δω και μπρος την άψογη αισχρότητα μέσα στα πλαίσια του νόμου, φύλακας άγρυπνος και ερωμένη του χρηματοκιβωτίου σου, δε θα ‘ναι πια παρά το τέλειο ιδανικό της πόρνης. Η κόρη σου, πρόωρα μεγαλωμένη, θα ονειρευτεί στην κούνια της ότι πουλιέται ένα εκατομμύριο. Και συ ο ίδιος, αστέ, λιγότερο ποιητής ακόμα κι από ό, τι είσαι σήμερα, δε θα βρεις τίποτα για να φέρεις αντίρρηση· δε θα νοσταλγήσεις τίποτα. Γιατί υπάρχουν πράγματα στον άνθρωπο, που δυναμώνουν και ανθίζουν, όσο άλλα εκφυλίζονται και λιγοστεύουν· και, χάρη στην πρόοδο αυτών των καιρών, δε θα σου μείνουν από τον εσωτερικό σου κόσμο παρά μόνο τα εντόσθια! Αυτοί οι καιροί είναι ίσως πολύ κοντά· ποιoς ξέρει μάλιστα αν δεν ήρθαν κιόλας, κι αν η φυσική παχυδερμία μας δεν είναι το μόνο εμπόδιο που δεν μας αφήνει να εκτιμήσουμε το περιβάλλον μέσα στο οποίο αναπνέουμε!”

Από το βιβλίο του BAUDELAIRE Η καρδιά μου γυμνή?