Το περιοδικό της Ελληνικής Κοινότητας Λουξεμβούργου

Ύλη για το 22ο τεύχος

22 March 2010 · 1 σχόλιο

Λέξη της επικαιρότητας με πέντε γράμματα…

Πιστεύουμε ότι δεν χρειάστηκε περισσότερο από πέντε δευτερόλεπτα για να βρείτε την λέξη. Η κρίση είναι μια τόσο χρησιμοποιημένη λέξη που ανήκει στο καθημερινό μας λεξιλόγιο εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Κρίση, κρισιμότητα της κατάστασης, έξοδος από την κρίση, διαχείριση της κρίσης, λέξεις και φράσεις που έχουν κυριεύσει τη ζωή μας. Και φυσικά δεν πάει ποτέ μόνη της! Εκτός από την “ελληνική” με την οποία μας βομβαρδίζουν συνεχώς τα δελτία ειδήσεων το τελευταίο διάστημα, υπάρχει και οικονομική, χρηματοπιστωτική, διπλωματική, εθνική, διεθνής, πολιτική, κοινωνική, οικογενειακή, ενεργειακή, επισιτιστική…  είναι τόσες πολλές που στο τέλος, θες δεν θες, παθαίνεις κρίση… πανικού!

Είναι σχεδόν απίθανο να ακούσεις δελτίο ειδήσεων και να μη γίνει αναφορά σε κάποια κρίση. Όλες οι χώρες, όλοι οι λαοί, βιώνουν κάποια κρίση. Οι  σύμβουλοι διαχείρισης κρίσεων είναι οι πλέον περιζήτητοι. Κινδυνεύουμε να πάθουμε -αν δεν έχουμε ήδη πάθει-  παράκρουση με τόση κρίση γύρω μας!
Για όλες τις κατά καιρούς κρίσεις, χιλιάδες σελίδων έχουν γραφτεί με αναλύσεις, σχόλια, προβληματισμούς, προτάσεις, λύσεις. Μόνο για εμβόλιο κατά της κρίσης δεν έχουν μιλήσει ακόμη! Οι περισσότερες όμως από τις σελίδες αυτές είναι γενικόλογες και αναφέρονται στο “μεγάλο” θέμα της κρίσης χωρίς να την προσωποποιήσουν.

Συνεχίζοντας, λοιπόν,  τη συζήτηση για την καθημερινότητα που ξεκινήσαμε στο προηγούμενο τεύχος, θα θέλαμε κι εμείς να εστιάσουμε σ'αυτή τη λέξη με τα πέντε γράμματα, που το δίχως άλλο, έχει καταλάβει μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς μας. Θα θέλαμε όμως να προχωρήσουμε λίγο περισσότερο από γενικές αναλύσεις και να προσπαθήσουμε να σκιαγραφήσουμε τα πρόσωπα που κρύβονται πίσω από την κάθε κρίση. Άνθρωποι δεν είναι, άραγε, αυτοί που τις δημιουργούν, τις αναπαράγουν και τις σχολιάζουν; Όλοι οι άνθρωποι ή μόνο κάποιοι; Ποιοι, τέλος πάντων, είναι αυτοί και γιατί;
Αντί λοιπόν να μιλάμε απρόσωπα για “κρίσεις” στη δημόσια διοίκηση, στην υγεία, στην παιδεία, στον χρηματοπιστωτικό τομέα, στις εργασιακές σχέσεις, στην οικογένεια, ας προσπαθήσουμε να δούμε τα πράγματα από πιο κοντά, μέσα από τα μάτια του δημοσίου υπαλλήλου, του γιατρού, του μαθητή, του εκπαιδευτικού, του τραπεζικού, του μισθωτού, του εργάτη, του γονιού, του κάθε πολίτη.

Αν πιστεύουμε ότι η ανάκαμψη δεν θα έρθει με ευχές, τότε καλό θα είναι να κάνουμε μια αναθεώρηση του συνολικού τρόπου ζωής μας και να εντοπίσουμε ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί τα σημεία στα οποία μπορούμε να βελτιωθούμε αλλά και τα σημεία για τα οποία αξίζει να παλέψουμε για να αλλάξουν.
Αν πιστεύουμε ότι το περίφημο “σύστημα” είμαστε όλοι εμείς, τότε θα πρέπει ν'αναλάβουμε δράση! Τι μπορούμε να κάνουμε για ν'αλλάξουμε τον εαυτό μας, την οικογένειά μας, τους φίλους μας, τους συνεργάτες μας, τον κοινωνικό μας περίγυρο και επιτέλους “το σύστημά μας”;

Οι σελίδες του περιοδικού θα είναι “ανοιχτές για όσους θέλουν να καταθέσουν δημόσια τις απόψεις τους μέχρι το τέλος του Απριλίου.

Η συντακτική / συντονιστική επιτροπή
fainomeno [at] ekl.lu

Κατηγορία: Κοινωνία · Συζητήσεις · Το μέλλον μας

1 απαντηση μεχρι στιγμης ↓

  • 1 Χαρα Καψανάκη // 29 April 2010 at 10:29

    Αναρωτιέμαι…
    Αν δεν τους είχαμε "χαρίσει" την ελληνική λέξη "κρίση" με τι θα μιλάγανε σήμερα γι αυτή;  Τι έννοια θα έδιναν στο φαινόμενο; 
    Ας τους μάθουμε λοιπόν, ότι η λέξη κρίση, προέρχεται από το ελληνικό ρήμα "κρίνω" και πως ό,τι δικαιότερο έχουμε σαν αξία, αρχή και τέλος, είναι ο Κριτής Θεός.  Πώς γίνεται λοιπόν, η κρίση, να είναι έτσι εύκολα εννοούμενη αρνητική; 
    Καιρός για σκέψη, λοιπόν.  Και για την κρίση, την απάντηση πάλι στα ελληνικά θα την βρουν.
     
    Την αγάπη μου, σε όλους τους Έλληνες 
    Χαρά Καψανάκη