2 απαντησεις μεχρι στιγμης ↓

• 1 Κοσμάς Παπαχρήστος // 17 March 2008 at 18:39

  Το 15ο είναι ένα εξαιρετικό τεύχος με μοναδική εξαίρεση τους υβριστικούς χαρακτηρισμούς εναντίον του Μ. Θεοδωράκη στο άρθρο της 5ης σελίδας. Η διαφορετική άποψη και η ανάλυση που γίνεται είναι αξιόλογη και πολύ ενδιαφέρουσα αλλά οι υβριστικοί και απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί την αποδυναμώνουν. Αλίμονο αν στο περιοδικό βρίζουμε το καθέναν με τον οποίο δεν συμφωνούμε! Νομίζω ότι δεν είναι μόνο θέμα δεοντολογίας αλλά και αισθητικής του περιοδικού. Τα ψευδώνυμα βοηθούν στο να περνάμε μηνύματα αποφορτίζοντας τα από το πραγματικό όνομα του γράφοντος, όχι για να βρίζουμε πίσω από αυτά.

• 2 Η συντακτική ομάδα του περιοδικού // 13 May 2008 at 16:19

  • … Τι θα έλεγε (ο κ. Guy Wagner), αλήθεια, σήμερα μετά από αυτό το παραλήρημα του μισαλλόδοξου, παρανοϊκού και ξεκούτη γέροντα; …
  • … Είναι τόσο δύσκολο σε κάποιους ανθρώπους που φέρουν ένα μύθο να κατανοήσουν πότε η στιγμή τους έχει παρέλθει και να αποσυρθούν ήσυχα από το προσκήνιο για να μην τον φθείρουν και τον ξεφτιλίζουν; …
  • … γραφικότητες ενός ηλικιωμένου που έχει το ακαταλόγιστο …
  • … αυτή η επιστολή μπορεί να προήλθε από ένα θολωμένο μυαλό …
  • η δήλωση αυτή δεν πέφτει ως κεραυνός εν αιθρία, διότι αποτελεί απλώς το επιστέγασμα μιας ούτως ή άλλως αμφιλεγόμενης ή, κατά πολλούς, επονείδιστης πορείας του συνθέτη στον πολιτικό στίβο την τελευταία εικοσαετία

  Υποθέτω ότι αυτές είναι οι φράσεις που στεναχώρησαν τον Κοσμά και τον έκαναν να γράψει ένα κείμενο που έχει όλα τα αμαρτήματα (και κάτι παραπάνω) για τα οποία μέμφεται το περιοδικό.

  Προκαταβολικά θα πω ότι θεωρώ το κείμενο του Μακεδόνα πολύ ήπιο. Πιο ήπιο δεν γινόταν. Πασιφανέστατα έχει γραφτεί από νέο (αναγκαστικά χωρίς ιστορικές εμπειρίες) άνθρωπο, που θαύμαζε τον Θ. και του ‘ρθε κεραμίδα στο κεφάλι. Αν έγραφα εγώ για αυτό το θέμα, υποψιάζομαι ότι ο Κοσμάς θα μου έστελνε τον εισαγγελέα.

  Εν περιλήψει, ο Κοσμάς αφού διαπιστώνει ότι το κείμενο έχει αξιόλογη άποψη και ανάλυση πολύ ενδιαφέρουσα, αλλά οι υβριστικοί χαρακτηρισμοί το αποδυναμώνουν, βγάζει την απόφαση εξπρές: “ …στο περιοδικό βρίζουμε τον καθέναν με τον οποίο δεν συμφωνούμε!” Έχοντας κατασκευάσει, λοιπόν, αυτήν την βολική κι αυθαίρετη θέση αρχίζει το ανηλεές σφυροκόπημα, έγινε αυτό που λέμε όι, όι, μάνα μου: πάρε για την αρχή μερικές μπουνιές δεοντολογίας, πάρε και κάνα δυο αισθητικής, πάρε κι αυτήν για να μάθεις τι εστί ψευδώνυμο, πάρε και μια διάσειση να μάθεις να κρύβεις τη δειλία σου πίσω από το ψευδώνυμο…

  Πριν τα πιάσουμε όλα με τη σειρά, θέλω να ξεκαθαρίσω τα εξής:

  α) Δεν κάνω πολεμική με τον Κοσμά. Είναι φίλος, τον εκτιμώ και το ξέρει. Του κάνω κριτική και, κυρίως, κάνω κριτική στο κείμενό του.

  β) Όσον αφορά τον Θ., σαν άνθρωπος έχει χάσει την υπόληψή του από αμνημονεύτων ετών. Ένα σημαντικό μέρος του μουσικού έργου του, όμως, έχει γίνει κομμάτι της ψυχής μας και δεν μαγαρίζεται, ό,τι και να έκανε κι όσο να το έφτυσε ο ίδιος.

  Αρχίζω, λοιπόν, το ξεκοκάλισμα του κειμένου.

  Γράφει ο Κοσμάς: “Η διαφορετική άποψη και η ανάλυση που γίνεται είναι αξιόλογη και πολύ ενδιαφέρουσα αλλά…”. Προκύπτει το ερώτημα: διαφορετική σε σχέση με τι; Πού είναι διατυπωμένη η άλλη, η μη διαφορετική;

  Ήδη αυτός ο χαρακτηρισμός έχει ταμπελοποιήσει και περιθωριοποιήσει, αδίκως και αυθαιρέτως, τη θέση που εκφράζεται. Δηλαδή, ποιά είναι η νορμάλ άποψη, ο κανόνας και ποιός μας τον έχει επιβάλει;

  Κι ακολουθούν οι μομφές.

  Μομφή 1η: υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον του Θ.

  Δεν στοιχειοθετείται. Δεν βλέπω προσβολή κάποιων ιερών και οσίων του Θ. Είναι τραβηγμένο, αν όχι γελοίο, το να χαρακτηρίσουμε τις συγκεκριμένες λέξεις ως βρισιές. Δεν υπάρχει καμία αισχρότητα ή χυδαιότητα και όλοι οι όροι υποστηρίζονται από την ανάλυση. Ο μόνος λόγος που μπορεί να “θίξουν” κάποιον είναι το πρόσωπο στο οποίο αποδίδονται, διότι θέλουν να μας πείσουν ότι είναι υπεράνω οποιασδήποτε κριτικής (και απ’ ότι φαίνεται τα καταφέρνουν). Δεν υπάρχει ούτε προσβολή δια της συκοφαντίας. Μήπως δεν είναι ένας ξεμωραμένος γέροντας; Όποιος τον άκουσε τελευταία θα θυμάται τις ταλαίπωρες σκοτεινές δυνάμεις του σκότους που πήγαιναν κι έρχονταν ακατάπαυστα στο μυαλό του. Επιεικείς οι χαρακτηρισμοί, γιατί παλιά το έκανε συνειδητά σαν φιλόδοξος ανθρωποβοσκός. Μήπως δεν είναι μισαλλόδοξος; Ρίξε μια ματιά, έστω, στο τελευταίο διάγγελμά του. Ποιός χαρακτηρισμός βασίζεται σε ψέμα;

  Μομφή 2η: Αλίμονο αν στο περιοδικό βρίζουμε τον καθένα με τον οποίο δεν συμφωνούμε!

  Η Σ.Ε: του Φαινομένου δήλωσε από την αρχή και δεν έχασε καμία ευκαιρία να το επαναλάβει ότι θεωρεί επείγουσα την ανάγκη να αρχίσουμε να μιλάμε, να επικοινωνούμε μεταξύ μας, κι ότι προϋπόθεση για την επικοινωνία είναι να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Το ψυχικό όφελος είναι πολύ μεγαλύτερο από το οποιοδήποτε κόστος.
  Για να κάνεις διάλογο με κάποιον, να συμφωνήσεις ή να διαφωνήσεις μαζί του, πρέπει να υπάρχει ένα κοινό έδαφος, κοινά ενδιαφέροντα και συμφέροντα, και οι συμφωνίες και οι διαφωνίες αναπτύσσονται στον τρόπο προσέγγισής τους. Πώς να διαφωνήσεις με τον Λεπέν ή με κάποιον που από το κρεβάτι του μαρασμού εξαπολύει πολεμικές ιαχές και οραματίζεται να πέσουν τα παιδιά μας μέχρι ενός για να σώσουμε την τιμή της Χάιδως;
  Μ’ αυτόν που θέλει να σε βιάσει δεν διαφωνείς, δείχνεις τα δόντια σου.

  Μομφή 3η: Τα ψευδώνυμα βοηθούν στο να περνάμε μηνύματα αποφορτίζοντάς τα από το πραγματικό όνομα του γράφοντος, όχι για να βρίζουμε πίσω από αυτά.

  Συμφωνώ απολύτως με το πρώτο σκέλος της πρότασης. Έτσι ακριβώς χρησιμοποιήθηκε στο υπό συζήτηση κείμενο. Eκφράστηκε μία άποψη από ένα πρόσωπο που ως έλληνας και μακεδόνας δίνει πολύ μεγάλη σημασία στο ζήτημα το οποίο πραγματεύεται η επιστολή του Θ., αλλά δεν συμμερίζεται το εθνικιστικό παραλήρημα του τελευταίου (το οποίο, βέβαια, αξιοποιήθηκε δεόντως από το ευρύ φάσμα των καιροσκόπων). Το δεύτερο σκέλος της πρότασης εκτοξεύει την πιο βαριά και την πιο αστήρικτη κατηγορία. Με αυτήν την κατηγορία ο Κοσμάς κάνει με αξιοσημείωτη επιπολαιότητα αυτό για το οποίο κατηγορεί το περιοδικό: εξυβρίζει. Το κάνει στηριζόμενος σε δυο σαθρές βάσεις: στους υβριστικούς χαρακτηρισμούς και στην ανωνυμία του κειμένου. Για τους χαρακτηρισμούς μίλησα πιο πάνω. Το κείμενο δημοσιεύτηκε χωρίς καμία επιφύλαξη της Σ.Ε. Αυτό σημαίνει ότι ανέλαβε την ευθύνη. Σημαίνει ότι ήταν και είναι υπόλογη για ό,τι ήθελε προκύψει. Και πιο απλά: δεν κρύφτηκε κανένας πίσω από το ψευδώνυμο.

  Καταλαβαίνω ότι το κείμενο αυτό μπορεί να δυσαρεστήσει τους φίλους του λουξο-ελληνικού συνδέσμου φιλίας λόγω του άκρατου θαυμασμού-λατρείας προς τον Θ. Αλλά, αλίμονό μας, αν η φιλία μας στηρίζεται στην υγεία ή στην τύχη κάποιου ανθρώπου. Υπάρχουν τόσοι τομείς και τόσα πεδία που μπορούν να στηρίξουν και να διευρύνουν τη φιλία μας χωρίς την μεσολάβηση ή την κατασκευή ψεύτικων ειδώλων. Να υπενθυμίσω και το λόγο του Ρήγα που κατά κόρον ακούγεται και ποτέ δεν εννοείται: “Εθνικό είναι ό,τι είναι αληθές”.

  Εν κατακλείδι, θέλω να πω:

  Όποιος λοιπόν περιφέρει ΔΗΜΟΣΙΑ την προκλητική ανοησία του και την θρασύτατη ποταπότητά του και μας προσβάλλει βάναυσα και ασύστολα, πρέπει να εισπράξει ΔΗΜΟΣΙΑ την περιφρόνηση και την αντίδρασή που του αξίζει!